In de huidige wereld is het een onmisbaar product geworden dat we allemaal wel in meer of mindere mate in ons bezit hebben: pasjes. De één noemt het een pasje, de andere een badge. In de engelstalige gebieden wordt gesproken over een plastic card, in de Duitse landen over Plastikkarten.

In Parijs is er zelfs een keer per jaar een beurs die alleen aan dit product gewijd wordt: Cartes.

Pasjes zijn er in veel verschillende vomen en voor veel toepassingen. De bekendste en waarschijnlijk eerste toepassing is de creditcard. Wil je wat meer informatie over de geschiedenis van de creditcard, kijk dan hier

De tweede toepassing van de passen was het gebruik van pasjes voor tijdregistratie. In het begin waren dit vrij grote ponskaarten met gaatjes erin, een soort simpele binaire code. Ook al was dit heel erg simpel, het werkte prima en het was de basis van de huidige chiptechnologie.

Na de grote ponskaarten kwamen er begin jaren 70 inductieve kaarten. Dit waren passen met een koperfolie in de pas. Nog steeds een simpele binaire codering, maar dan onzichtbaar in de pas, die bovendien de buitenmaten had van de huidige iso normering voor pasjes.

Opengewerkte induktieve pas

In 1974 kwam de wiegand codering. Kleine bi-metaaltjes waarmee een nummer kon worden gemaakt en uitgelezen. Hoewel de fysieke kaart met de bi-metaaltjes eigenlijk niet meer voorkomt, is het wiegand formaat nog steeds wijd verbreid. Kijk ook hier.

Heel lang was de enige toepassing van plastic kaarten creditcard, tijdregistratie en toegangscontrole. Hierna kwamen de banken met de bankpas. In het begin niet gemaakt om geld uit de muur te halen, maar om een soort verbondenheid met de bank te hebben. Eigenlijk het begin van de klantenpas. Als je de pas op de bank liet zien kon je aan de balie geld opnemen. Ongeveer in 1987 kregen de passen een magneetstrip waarmee het mogelijk werd om geld op de nemen uit machines. De magneetstrip werd overigens al in 1960 uitgevonden door Forrest Parry van IBM.

Halverwege de jaren 90 kwam er apparatuur op de markt waarmee relatief gunstig zelf pasjes gemaakt konden worden.

Het plaatsten van een pasfoto op een pasje was bijvoorbeeld altijd een hele lastige klus, maar met de thermische cardprinter kon dit ineens redelijk simpel aangebracht worden.

Het probleem met deze kaartprinters is aan de andere kant wel dat er veel bedrijven zijn gekomen die met zo'n printer in de hand dachten pasproducent te zijn. Meestal zijn de bedrijven die alleen een printer habben staan ook snel weer verdwenen.

Pasjes worden tegenwoordig echt overal voor gebruikt. Legitimatie, toegangscontrole, boeken lenen bij de bibliotheek, betalingen, real time parkeren, clubcards, ledenpassen te veel om op te noemen. Kijk eens in je eigen portemonnee en je kan dit lijstje zo zelf nog even aanvullen.

Tegenwoordig wordt veel gesproken over een wietpas. Of dit nou de oplossing is valt te bezien, maar als een coffeeshop hiermee begint heeft hij aan alleen een pas niet veel. Er zal ook iets van een systeem achter moeten zitten. De politiek zal waarschijnlijk wel weer met een gedrocht aan eisen hiervoor komen, maar waarschijnlijk zal een eenvoudig programma zoals Unipas XSS net zo goed dienst kunnen doen. Hiermee worden momenteel al de gegevens van veel pashouders gecontroleerd bij discotheken, voetbalclubs en noem maar op.

Dan nog een klein stukje over RFID (Radio Frequency IDentification). Een machtig mooi product wat door veel mensen gezien wordt als een enorme aantasting van de privacy. Daar denk ik zelf wat anders over, maar dat is hier ook niet echt belangrijk. De techniek van RFID is waanzinnig mooi. En eigenlijk is het basisprincipe ook nog heel simpel én iets wat misschien in de toekomst veel breder kan worden ingezet: draadloze stroom.

Een RFID chip bestaat uit een antenne en een chip. De antenne is een gewikkelde koperdraad, die op het moment dat hij boven een cardreader komt eigenlijk in een magnetisch veld terecht komt. Door dit magnetische veld geeft de koperdraad stroom aan de chip die dan automatisch geactiveerd wordt.

EM was de eerste die eind jaren 80 met een RFID chip op de markt kwamen. Inmiddels zijn er veel verschillende soorten: Hitag, Mifare, Legic, Mifare Desfire, HID, Tiris, Tagit.

Wil je wat meer lezen over de proximity card, klik dan hier

Opengewerkte RFID pas

De meeste passen worden gemaakt van PVC, een materiaal dat zorgt voor een enorme afvalberg. We hebben het over de hele wereld waarschijnlijk over miljarden stuks die jaarlijks op de afvalberg verdwijnen. Om hier wat aan te doen kwam Unipas een paar jaar geleden met de Biopas. Deze pas heeft tijdens het gebruik dezelfde eigenschappen als een pvc pas, maar kan biologisch afgebroken worden in een periode van 1-5 jaar. Heel wat beter dan de huidige 100-1000 jaar.

Zoek je een bedrijf in Nederland wat pasjes voor je kan maken, dan zie je al snel door de bomen het bos niet meer. Ze zijn allemaal sneller, beter en goedkoper. Wat je echter maar moeilijk kan vinden is de degelijkheid van een bedrijf. Hoe lang maakt het bedrijf al pasjes, wie doen er zaken mee. Als je deze twee zaken meeweegt dan zijn er eigenlijk maar twee bedrijven in Nederland die hier aan voldoen: Vandenberg ID in Geldrop en Unipas BV in Leerdam.